„Ćwiczenia były wyczerpujące, za najtrudniejszą jednak sprawę uznaliśmy utrzymywanie łączności w warunkach bojowych
przy zamkniętych klapach włazów. Mam tu na myśli wzajemną łączność między poszczególnymi czołgami i dowódcami.
Wkuwaliśmy co prawda zasady posługiwania się radiem, ale była to wiedza czysto teoretyczna, w żadnym bowiem czołgu jeszcze nie wmontowano radiostacji, choć już w wieży 7TP znajdowała się przewidziana do tego specjalna nisza. Póki co, łączność miały zapewniać wysuwane z wieży kolorowe chorągiewki. Na przykład żółta chorągiewka wystawiona przez dowódcę plutonu oznaczała dla pozostałych czołgów rozkaz „Róbcie to co ja". Ale jakże trudno było na polu walki zaobserwować i właściwie odczytać takie znaki, gdy główną uwagę należało przecież skierować na zwalczanie przeciwnika, a widoczność przesłaniały kurz, dym i błyski rozrywających się pocisków. Jak się później okazało, problem łączności radiowej nie został do wybuchu wojny dostatecznie rozwiązany.
Pobyt na obozie to nie tylko poligonowe ćwiczenia, lecz także codzienna dyscyplina i zajęcia koszarowe. Tu zawsze łatwo narazić się przełożonym. I chociaż ogólnie lepiej nam się działo niż na pierwszym roczniku, karne raporty nadal nie należały do rzadkości.“(4)