„— Mój Boże — powiedział chrapliwym, matowym głosem — nawet nie mogę powiedzieć, żebym był specjalnie zdziwiony.
— Spokojnie — odrzekł Anioł. — Teraz już wszystko będzie dobrze.
— A tak — powiedzą! gorzko Deeming. Wyskrobią mu teraz mózg, a do głowy naleją chłodnego, przepysznego jogurtu; resztę życia spędzi szorując podłogi w sztabie głównym Aniołów, bo pewnie był gdzieś taki. — Masz — dodał. — Nie powiem, zapracowałeś na to uczciwie — i rzucił igielnik w stronę Anioła, który lekko skinął dłonią. Broń przestała istnieć w połowie lotu. — Sporo macie takich sztuczek — powiedział Deeming.
— Jasne — zgodził się Anioł. — Dlaczego nie zastrzeliłeś młodego Rockharda
— Wiesz co — odparł Deeming — sam się temu dziwię. Chciałem. Naprawdę chciałem. — Podniósł pusty, oszołomiony wzrok na Anioła. — Co się ze mną dzieje Miałem wszystko w rękach i wypuściłem.
— Powiedz mi jeszcze coś — rzekł Anioł. — Kiedy strzeliłeś do tamtego Anioła na Ybo i wpadł głową do wody, dlaczego zadałeś sobie trud, by go wyciągnąć i ułożyć na brzegu9
— Nie zrobiłem tego.
— Widziałem cię. Byłem tam i widziałem.
— Gówno prawda — odrzekł Deeming, spojrzał Aniołowi w oczy i wyczytał w nich, że Anioł jednak mówi poważnie. — No więc... nie wiem. Po prostu, zrobiłem to, i tyle.“(13)