„— Mam
Poklepał ich po plecach i wyszedł. Wrócił bardzo szybko razem z panią Jessie.
— No, Jessie. Wal!
— Kradziony koń nie może tu pozostać. Je śli Karol nie chce go zabrać...
— Nie chcę być wspólnikiem koniokrada!
— ...to dziś w nocy Abel wyprowadzi, zwierzę i puści je luzem.
— Właśnie ty. Najmniej ryzykujesz. Karol nie może oddalać się od domu aż do swego odjazdu, czyli do świtu. Wiem, że to niewesoła historia, ale inaczej być nie może.
— To znaczy, że Karol ma wędrować przez Złe Ziemie piechotą! — krzyknął Abel.
— Nie wrzeszcz. Karol pojedzie na naszym koniu. Dobry to wierzchowiec i teraz nie jest nam potrzebny.
— Ale później może być potrzebny — wyraził Karol wątpliwość. — Nie mogę przyjąć takiego daru.
— Więc pojedziesz na kradzionym. Jeszcze jedno słowo, a umywam ręce od wszystkiego. Radźcie sobie sami.
To powiedziawszy wyszła.
— Co jej się stało — mruknął Abel.
— Ja ci to wytłumaczę, synu lęka się o Jacka i o nas wszystkich po trochu. A ty — zwrócił się do Karola — nie bądź uparty. Piechotą do Laramie nie dojdziesz, a wierzchowca nigdzie tu nie kupisz.
Karol zastanowił się chwilę
— Zgoda — odparł — kupię od was. Heartowie wybuchnęli gromkim śmiechem.
— Patrzcie, jaki z niego zrobił się milioner! — zawołał Abel.“(11)