„— Tak, — mówi rektor z uśmiechem, — wierzaj mi pani, że mam się z czem borykać. I to jest przewodniczący rady, znajduje ludzi, którzy go słuchają, a nauczył się tak wyrażać w zarządzie gminy i ludzie uważają, że w tem, co mówi, jest zdrowy sens. No, a następnym razem, gdy z nim mówiłem, było to wtedy, kiedy ubiegałem się o stopień doktora i ponownie potrzebowałem pomocy. I znów on nic jakby nie pojmował Stopień doktora, co to takiego zapytał, znów się zabierasz do czegoś martwego Nie, mówię mu, to jest zaprawdę żywe, to jest badanie, nauka, to jest coś, co nigdy nie zamiera! Tak, więc co to takiego, czy o tem nikt
pierwej nie wiedział I jął wyliczać czy to coś takiego, co ma krew w sobie, czy to nawóz sztuczny, wieść pochodząca z gwiazd, ryby mórz głębokich, muzyka, środek na wszy roślinne — on lubi kwiaty i posiada ogród — słowem, czy jest to coś, co ma wspólnego z miłością lub z czerwonemi policzkami — Tego rodzaju mową nauczył się posługiwać. Nie, powiedziałem zupełnie ubogi i stałem, jak sztubak, przed mym bratem kowalem, nie — to nie jest nic w tym rodzaju, to jest filozoficzna rozprawa o Batrachomyomachji, to jest badanie językowe, wynalazek, wszystko potrosze, Margiles, Homonymi i t. d. Lecz na co to rzekł mi. Na co mówię, — kto może odpowiedzieć na podobne pytanie. Ale czy nie pojmujesz, że jeśli nie Homer jest autorem tego starożytnego utworu, to może nim być Pigrjusz z Karji Nie, tego on pojąć nie mógł. Ty się znów zajmujesz czemś martwem, jak kamień, rzekł. O, wszystko to było dla niego najbzdurniejszym nieużytkiem, toć to wyrzucone pieniądze, rzekł mi, gdy mi je wręczał. Ano, na to nic nie odparłem, przyjąłem sobie za regułę nie wdawać się z nim w dyskusje, to beznadziejne. Powrócił on raz jeszcze do sprawy nazwania jednej z ulic w miasteczku moim imieniem, ale odpowiedziałem, że będzie to zbyteczne, otrzymam już kiedyś swój pomnik w samej Krystjanji.“(16)