„3 Pasja życia
dźwięcznym, wibrującym głosem. — Jestem twoją
kuzynką Kay.
Vincent ujął wyciągniętą rękę i po raz pierwszy od miesięcy poczuł znowu ciepły dotyk młodej kobiety.
— Nie SDOtkaliśmy się dotąd nigdy — ciągnęła Kay serdecznym tonem — i uważam to za rzecz dziwną, ponieważ mam już lat dwadzieścia sześć, a ty chyba...
Vincent patrzył na nią w milczeniu. Upłynęło kilka chwil, nim uświadomił sobie, że musi coś powiedzieć. Chcąc zatrzeć wrażenie niezręczności, wypalił ostrym, szorstkim głosem
—Dwadzieścia cztery. Jestem młodszy od ciebie.
— Tak, prawda. Zresztą mimo wszystko to nie jest znów takie dziwne. Nie odwiedzałeś dotąd nigdy Amsterdamu, a ja nie byłam nigdy w Brabancji. Ale obawiam się, że nie grzeszę gościnnością. Może usiądziesz
Usiadł na brzeżku twardego krzesła. Pod wpływem jednej z osobliwych swych metamorfoz nieokrzesany dzikus stał się nagle swobodny i rozmowny; powiedział
— Matka moja nieraz pragnęła, abyś nas odwiedziła. Sądzę, że Brabancja spodobałaby ci się. Okolica jest bardzo piękna.
— Wiem o tym. Ciotka Anna pisała i zapraszała mnie niejednokrotnie. Muszę w istocie jak najrychlej się tam wybrać.
—Tak — odparł Vincent — koniecznie.
Słuchał i odpowiadał na wpół przytomnie, rozkoszując się przede wszystkim pięknością dziewczyny, zachłannie, jak mężczyzna, który zbyt długo był sam. Kay miała śmiałe rysy kobiet holenderskich, lecz wypolerowane jakby i wycyzelowane, drobniejsze i bardziej delikatne. Włosy jej nie miały płowej barwy zboża ani brutalnej czerwieni włosów jej rodaczek; miały raczej ton pośredni między tymi dwoma, jak gdyby płomień jednego nasiąknął subtelnym ciepłem drugiego. Nie wystawiała widać nigdy twarzy na wiatr i słońce. Biel podbródka przechodziła w lekki róż policzków z artyzmem godnym pomniejszego holenderskiego mistrza. Oczy miały kolor głębokiego błękitu, skrzyła się w nich radość życia, pełne usta były lekko rozchylone. Zauważywszy milczenie Vincenta spytała“(8)