„Drzwiczki sejfu wyglądały po prostu jak płytka metalowa wpuszczona w ścianę lub jak zamknięty otwór starego przewodu kominowego. Panna Eckhart podchodziła doń starannie wymierzonym krokiem. Teoretycznie sejf miał być tajemnicą i odchwili, kiedy wynajęła pokój od panny Snowdie, tylko ona. panna Eckhart, powinna była wiedzieć o jego istnieniu. Nawet matka panny Eckhart nie znała kombinacji otwierającej drzwiczki. O tak, matka panny Eckhart mieszkała tam z nią
Cassie odwracała się dyskretnie, kiedy nadchodziła pora porannej ceremonii otwierania sejfu. Z przerażeniem myślała o tym, że w niedługiej przyszłoŚLi zostanie być może wyzwana do tego — jako pierwsza uczennica panny Eckhart — by wyjawić światu fakt absurdalnego istnienia owego żelaznego schowka, w którym nie tylko nie trzyma się biżuterii, lecz, rzec można, odwrotność biżuterii. A potem, pewnego dnia, kiedy panna Eckhart ustawiła metronom przed Virgie, ta oświadczyła ni stąd, ni zowąd — Cassie akurat zabierała się do wyjścia — że nie zagra ani jednej nuty, dopóki ten okropny instrument będzie jej tykał przed nosem.
Panna Eckhart zatrzymała szybciutko wa
4 — Jezioro Księżycowe
hadełko i zatrzasnęła drzwiczki, zupełnie jakby tylko czekała na słowa Virgie. Puk! I nigdy już nie stawiała metronomu przed Virgie.“(7)