„nieprawdopodobna doskonałość! I wciąż to samo niejasne, niezrozumiałe dla mnie pytanie...
Oto ono! Wiedziałem, że odnajdę jego wyraz słowny... Oto ono W IMIĘ CZEGO
Dlaczego nie mogłem uświadomić sobie tego wcześniej Przecież ono tkwiło we mnie, domagało się uzewnętrznienia.
Dążę do przeniknięcia mądrości maszyn, aby dostarczyć profesorowi odpowiednich informacji... W imię czego
Obserwuję, jak owe niezwykłe maszyny pracują... W imię czego
Widzę, jak jedne, bardziej doskonałe, tworzą inne, jeszcze bardziej doskonałe. W imię czego
A więc dobrze! Spytam je o to i będę miał odpowiedź!
2 5 maja. Nieubłagane pytanie... Nie ma na nie odpowiedzi. Obszedłem wszystkie zakątki podziemnego królestwa, nauczyłem się rozumieć maszyny... Co prawda, niecałkowicie, ale czyż można myślą nadążyć za nimi Jakie to przygnębiające!
Boże! Czyżby człowiek był taki słaby i prymitywny W to nie można uwierzyć, to przeczy wszystkiemu, całemu życiu...
Tak, dla maszyn nie istnieje ani przeszłość, ani przyszłość, pracują w wariackim tempie. W imię czego Być może, na tym polega mądrość, jak mówił Cavy. Jednak i on nie odpowiedział na moje pytanie.
Cavy... Ten maniak... Nienawidzę go! Lecz gdzież odpowiedź“(10)