„Uporawszy się z najpilniejszymi sprawami, opuściłem Berdychów w towarzystwie dwóch moich oficerów, zabierając z sobą łącznika z dowództwa dywizji.
Na wskazanym punkcie, w miejscu gdzie przez las Na Chmurowem odchodzi droga do kolonii Kopańka, znaleźliśmy ślady niedawnego postoju dowództwa i kilku konnych żołnierzy, którzy zameldowali, że pułkownik WirKonas przed paru godzinami odjechał na czele kawalerii dywizyjnej naprzód, w głąb lasów, w rejon wodociągów dobrostańskich. Tę dziwną informację mogłem zrozumieć tylko w jeden jedyny sposób 38 rezerwowa DP widocznie już zajęła rejony wyznaczone. Czyż mogłem przypuszczać, że jej dowódca w trudnej sytuacji, gdy obecność jego przy wojskach była najpotrzebniejsza, zabawia się przed ich frontem dalekim patrolowaniem rozległych lasów
W każdym razie trzeba było gonić dalej za nieuchwytnym dywizjonerem, który technikę dowodzenia wyższą jednostką pojmował tak swoiście, w sposób przypominający „Latającego Holendra".
Gdy wyjechaliśmy z lasu, uderzyło mnie, że wieś Na Chmurowem i pola na północ od niej były ostrzeliwane z kierunku południowowschodniego przez ciężką baterię niemiecką. Granaty kładły się to tu, to tam, macając teren, wywołując wrażenie ognia prowadzonego podług mapy, na podstawie rozpoznania lotniczego. Było zastanawiające, że źródło ognia zdawało się leżeć w rejonie, przez który niedawno powinna była przechodzić 38 rezerwowa dywizja piechoty.“(1)